minister van natuur, vecht voor natuur

De Vlaamse regering wil het natuurbeheer in Vlaanderen over een gans andere boeg gooien. Dit is nodig, want onze biodiversiteit zit gevangen in veel te kleine reservaatjes. Wie echter hoopt op beter, heeft de plannen nog niet gelezen, of heeft zich lelijk vergist.

Het beheer, het voortbestaan en de uitbreiding van veel natuurgebieden staat op het spel. En ook in natuurbeleving dreigt het mes te worden gezet. Natuurpunt licht het probleem uitgebreid toe.

Red de natuur in je buurt - Het is nog niet te laat, JokeDe natuurbeweging verzet zich dan ook hevig tegen deze plannen. Onder het motto ‘red de natuur in je buurt’ werd er op verschillende plaatsen actie gevoerd en Natuurpunt, vzw Durme en Limburgs Landschap roepen alle hens aan dek.

Bij sp.a en Groen viel deze oproep niet in dovemansoren. Ingrid Lieten (sp.a) en Hermes Sanctorum (Groen) voelden hierover minister van natuur Joke Schauvliege aan de tand tijdens de plenaire vergadering van woensdag 29 april.

Het plenaire amfitheater

Wat volgde was een sterk staaltje hautaine nepdemocratie: een wansmakelijk, schijnheilig, niveauloos theater. Je kunt dit eindeloos herbekijken op YouTube. Een kotszakje wordt aangeraden. De bespreking van het natuurbeleid begint na 14,5 minuten.

De vraagstellers, die gelukkig wel de moeite deden om de aanval op onze natuur ter sprake te brengen, waarvoor dank, snappen schijnbaar niet zo goed waarover het gaat. Ze denken aan wandelen en spelen, niet onbelangrijk, maar toch… biodiversiteit, de basis van ons bestaan, lijkt haast bijkomstig. Enkel Hermes Sanctorum neemt het woord een maal terzijde in de mond.

Diversiteit? Nooit van gehoord.

Ook voor de “minister van natuur” lijkt biodiversiteit niet de hoofdzaak. Het valt niet op, de huidige plannen doen anders vermoeden, maar naar eigen zeggen is toegankelijkheid en beleefbaarheid van natuur heel dichtbij een van de grote principes waar minister Schauvliege voor gaat. Dit is belangrijk, uiteraard, maar de hoofdprioriteit zou toch wel een solide basis voor behoud en herstel van biodiversiteit moeten zijn en uitbreiding tot in het hart van elke gemeenschap.

Wat wel opvalt is dat de minister niet antwoordt op de prangende vraag over wat er staat te gebeuren met de kleine natuurgebieden… en dat ze daar nog mee wegkomt ook. Ze meent bovendien dat ze alle natuur over dezelfde kam kan scheren, ongeacht het beheersplan. Diversiteit? Nooit van gehoord. De kritiek begrijpt ze niet, zo zegt ze zelf.

Liberalisering van natuur

Ook begrijpt ze niet, of wil ze niet begrijpen, dat de halvering van het aankoopbudget van het Agentschap voor Natuur en Bos (ANB) er wel degelijk toe doet. Ze beweert, onschuldig, dat de overheid anderen de kans moet laten om aan natuurbeheer te doen. Ze vindt het bovendien “bijzonder fout” om het voorziene budget bij deze discussie te betrekken, “alsof we niets meer zullen doen op het vlak van natuur.” … Alsof het niet de taak en de verantwoordelijkheid is van de overheid om de biotoop in ere te herstellen, alsof natuur geen gemeenschapsgoed, geen noodzaak en geen recht is.

En ook daar komt ze mee weg, want ja, “we leven nu eenmaal in een economische laagconjunctuur,” aldus Lydia Peeters van Open Vld. Liberaliseren dus maar, die handel.

Wie het kleine niet eert…

Minister Schauvliege lijkt vastberaden om de natuurbeweging een hak te zetten. Onder het mom van ‘de natuur voor iedereen open te stellen’ zet ze vele jaren vrijwilligerswerk op de helling. Nochtans is het dankzij, en enkel dankzij de natuurbeweging en het hard labeur door vele vrijwilligers dat er in Vlaanderen nog enigszins sprake is van biodiversiteit. Zonder hen had de politiek het al lang verkwanselt voor groot en vals profijt.

Zoals reeds gezegd, de meeste natuurreservaten zijn inderdaad te klein, veel te klein. Dit is allesbehalve ideaal. Het vergt intensief beheer, wat dus gebeurt door vrijwilligers, en het is ook maar normaal dat goede resultaten op kleine oppervlaktes moeilijker te bekomen zijn en dat het beheer arbeidsintensiever is. Er wordt namelijk getracht om kansen te scheppen voor een zo rijk mogelijke natuur op een onnatuurlijk kleine oppervlakte.

En met succes. Heel wat piepkleine reservaatjes zijn biodiverse pareltjes in een door verstedelijking, landbouw en industrie verkracht landschap.

Minister van natuur onwaardig

Minister van natuur, vecht voor natuurSubsidies schrappen betekent de doodsteek voor deze natuurgebieden. Dat is waanzinnig, compleet onaanvaardbaar en zelfs wraakroepend.

Het is verbijsterend dat wij, anno 2015, te midden van klimaatopwarming en een hallucinante biodiversiteitscrisis toestaan dat de natuur in Vlaanderen verder wordt uitgehold en opgedoekt, dat we toestaan dat iemand die niet staat voor natuur en vecht voor natuur, zich hier wel ‘minister van natuur’ mag noemen.

Verzet!

Een sterke natuurbeweging is nu meer nodig dan ooit. Je kunt uiteraard de petitie “Red de natuur in je buurt. Nu het nog kan!” van Natuurpunt, vzw Durme en het Limburgs Landschap steunen en verder verspreiden. Je kunt je lokale politici overtuigen van het belang van natuur. Je kunt een actiebord plaatsen en actie ondernemen.

Maar vooral: mocht je nog geen lid zijn van Natuurpunt, dan beleef je nu een uitgelezen moment om daar verandering in te brengen. Door lid te worden van Natuurpunt sla je drie vliegen in één klap: je steunt de natuur in je buurt, je versterkt de natuurbeweging in Vlaanderen en je geeft een duidelijk signaal aan de overheid dat jij natuur wel serieus neemt.

Ben je de natuur minder goed gezind, lees dan zeker nog even verder.

Nuancering

Uiteraard kan elke zinnige mens ook begrip opbrengen voor de onmogelijke opdracht waar minister Schauvliege voor staat. Ons monetaire en economische systeem overkoepelen elk facet van onze samenleving en geld is er per definitie tekort. Het komt er dus op aan van het onderste uit de kan te halen. Dit is wikken en wegen en hoe harder de crisis toeslaat, hoe moeilijker het wordt.

Iedereen moet inleveren. De redenering is dus wellicht dat we door kleinere natuurgebieden op te offeren, meer kunnen investeren in de grotere. We moeten sowieso zorgen voor aaneengesloten natuurgebieden, dus die redenering is niet helemaal van de pot gerukt. Toch is het ongelooflijk ondankbaar en vooral: het houdt bitter weinig steek, omdat we ons geen verlies aan biodiversiteit meer kunnen permitteren, wel integendeel.

"If the bee disappeared off the face of the earth, man would only have four years left to live" - Mutual assured destruction, baby. Suckerz call it self defense...2010 werd door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationaal Jaar van de Biodiversiteit. Dit was een noodkreet. We kunnen zeker geen biodiversiteit meer opofferen en de schade moet hersteld worden. Daar hangt onze gezondheid, onze levenskwaliteit en zelfs ons voortbestaan van af. En dan, last and least, is er nog de economische waarde.

De doelstelling was om de biodiversiteit tegen 2020 te herstellen, maar er is nog niet veel verbeterd. Bijen zijn wat dit betreft een goede barometer. Als bestuivers vormen ze immers een onmisbare schakel. En we zijn de strijd aan het verliezen. Ze sterven massaal uit. In West-Vlaanderen overleefden 50 tot 60% van de honingbijen de voorbije winter niet. En ook het dalende aantal wilde bijen blijft alarmerend.

Prioriteiten

We moeten dan ook de juiste prioriteiten stellen. Niet de economie, niet ons monetaire systeem, wel de natuur vormt de basis van leven. Het wordt dringend tijd dat we haar niet langer stiefmoederlijk behandelen. We maken er deel van uit. Door inzicht te verwerven in biodiversiteit, in hoe alles samenhangt, kunnen we leren dat samenwerking veel lonender is dan strijd. Biologische landbouw en permacultuur illustreren dit als geen ander.

De tweestrijd tussen natuur en economie is dan ook een teken aan de wand voor het feit dat onze monetaire en economische systemen geen steek houden. De ingesteldheid die erdoor aan ons wordt opgedrongen evenmin. Wat hier verkocht wordt als individualisme is verdoken egoïsme. Systematische verdeel- en heerspolitiek: een globaal probleem. Uiteraard staat dit optimale samenwerking in de weg. Denk maar aan de kloof die wordt geslagen tussen natuur en landbouw. Terwijl landbouwers de eerste natuurbeheerders waren, is de biodiversiteit in steden tegenwoordig rijker dan op het platteland.

Ons geld, geld als schuld waarop interest moet worden betaald met geld dat niet bestaat op het moment dat de schuld wordt aangemaakt en waardoor de economie dus exponentieel moet blijven groeien om niet op nog meer crises uit te draaien, is omgekeerd logisch aan ons op elk vlak begrensde ecologische systeem. Zo’n geld is niet wenselijk. De onmogelijke opdracht waar minister Schauvliege voor staat illustreert dit goed.

Problemen moeten weliswaar bij de bron aangepakt worden. Een makkelijke opdracht is dit niet, maar in afwachting kunnen we het ons niet permitteren van nog meer natuur op te offeren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

😉😏😌😊☺️😋😛😜😝😃😄😂😅😆😇😎😍😘😐😒😕😡😩😰😭😬😠😤😯😲😱😳😴😵😷😈😸😹😺😻😼😽😾😿🙀💩💀👽👾👍👎👌✌️👀👅💋🌻🍀🍄🐣🐦🐧🐘🐗🙈🙉🙊🐲🐸🐳🐬🐙🐟🐌🐛🐝🐞⚡️🔥☀️🌈🎉💫💥❤️‍💜💛💚💙💔🎶🎧🎬🎯🚀📌📣💤💭